Gastboek

Goede avond. Tijdens de grote 27MC hype van eind jaren '70 en begin '80 had ik zelf geen bakkie, maar me vriendjes in de wijk wel. Dus heb het zijdelings wel mee beleefd, maar mijn centen verdwenen in een gigantische Marantz muziekinstallatie, met alles er op en eraan en dat was in die tijd niet misselijk. Je kamer tot disco pimpen en het zelf inelkaar zetten en schilderen van houten bakken met knipperende discolichten (TL-buis starters in de draad van je snanningskabel) was ook wel leuk en je ken niet alles hebben, want geld rolt meestal maar 1 kant op en dat is weg naar buiten. Een paar jaar later kwam ik beroepsmatig wel enigszins aan me trekken en mocht ik nog de Clark-masten, segment voor segment, met de hand hoisten (en het liefst in het donker), tui-en aardingspiketten slaan, de mast met dubbele antennebakken bestukken en vervolgens uitrichten om dan een mobiele "defensie-bak" er achter te mogen hangen, welke was ondergebracht in een Unimog (omgekeerd rugzijde bestuurderscabine en geplaatst in de opbouw). De rest in de wagen was het rerserve materiaal, de mast, je PSU, eten en drinken, munitie en een grote ritsel-kist met lekkere dingen. In de nacht kon je er precies twee veldbedden in kwijt, koffie/thee zetten, potje koken en in die verrekte koude nachten van soms -20 tot -25 daar op de Duitse laagvlakte was je blij met je kacheltje er in en dat de bak ook aan het draaien was want dat gaf ook warmte. De prik kwam van een eigen peut-aggregaat op de aanhanger (in dubbele uitvoering overigens). Dit hele feest was bij een GGW HAWK Squadron KLu in de BRD en toen we overgingen op de Patriot werd dat wel soepel anders. Elke week codes wisselen (want er zat een crypto-kast tussen) dat waren reeksen getallen en letters die je moest invoeren uit een blauw geseald boekje, die daarna geslaagde verbinding vernietigd moest worden. Op de apparatuur zaten zwarte klitteband viekantjes bij een rode sticker en daar moest je de trotyl springstof blokjes op zetten als de boel opgeblazen zou moeten worden. Na flink zweten kon uiteindelijk een verbindingstest verlopen vanuit een veldtelefoon ergens in een foxhole of crewput op een Duitse akker, via een DR8 draadje naar een verzamelblok, via een 20 dubbel kabel naar de verbindingswagen en dan via de "bak" naar het naar "beneden", naar het GLK squadron "ergens in de buurt". Daar vroeg ik verbinding aan met een willekeurige militaire basis in Nederland en dan ging het door het ASCOM-net naar de telefooncentrale van die basis in Nederland en dan vroeg ik daar bij de collega een "lijntje" via de PTT (nu KPN) naar mijn moeder in Nederland, ook al was het midden in de nacht, vond Ma helemaal niet erg en als ik ma aan de lijn had, dan stond de verbinding "Tadelos". We werkten daar uiteraard ook met portofoons en met mobilofoons. Na vier jaar defensie ging ik terug Nederland werken in de particuliere beveiliging en dan ben je er van en omdat ik nu al weer 23 jaar docent uniformberoepen veiligheid en defensie ben, op een ROC, werk ik met de jonge lieden nog steeds met porto en mobilofoon en de procedure kant ervan. De echte electrotechnische kant was destijdse niet mijn taak en behoorde niet tot de opleiding, helaas. Ik moest het wel uitrollen en "in" brengen en er mee werken, eenvoudige reparaties uitvoeren en kapot uitwisselen, maar de echte reparatiekant zat ofwel "beneden" (dat was het GLK squadron) of wel bij het DELM in Rhenen. Ik heb nu wel cursus N en F liggen, maar ik kijk nog wel even wat ik daar nog wat mee wil want misschien vind ik de CB kant wel genoeg. Aan andere kant van de fun staat ook dat ik, in geval van algehele shit en het uitvallen van 'normale' communicatie en energie infra, een middel wil hebben om te communiceren in de regio. Met 30 zonnepanelen en een accu heb ik dan in iedergeval tenminste wel een mogelijkheid. Ik ben heel benieuwd waar het me gaat brengen en hoop ook zeker veel te leren van mijn mede gebruikers. Groeten Peerke